愛娘の部屋: Dancefloor Tsunderella Ai-Ko's livingroom

この部屋には大きすぎる体をねじ込んで横たわる
テレビゲームの続きでもやろうかな
昨日と同じように

画面で剣をふるう僕は世界のヒーローで
「そんなバカな。ありえないよな。」
呟きは誰にも聞こえないや

世界なんて救う気もない僕は
何と戦えばいいの？

足りないものは山ほどあるけど
死なないぐらいにはやれてます
けど涙が溢れてしまうのはどうしてなの？

ため息の速さで走る小さな舟の上
揺れながらその加速度にしがみつくだけの
そんな毎日です

その積み荷は重すぎて
もう今にも沈みそうなのに

要らないものは山ほどあるけど
手放すのが怖くてしまいこむ
けど今日の日を忘れてしまうのはどうしてなの？

望み通り手にしたはずの場所も
思い描いたのとは少し違う
「何を悔やむの？　誰を呪えばいい？」
答えは無くて

手にしたいものは山ほどあるけど
目の前で掠め取られていく
けど何度でも求めてしまうのはどうしてなの？

足りないものは山ほどあるけど
死なないぐらいにはやれてます
けどちょっとだけ寂しいこんな夜は
眠ってしまおう

この体には大きすぎるドアの向こう側へ

「おはよう。」

kono heya ni wa ooki-sugiru karada wo neji-konde yokotawaru
terebi-geemu no tsudzuki demo yarou kana
kinou to onaji you ni

gamen de ken wo furuu boku wa sekai no hiiroo de
“sonna baka na. arienai yon a.”
tsubuyaki wa dare ni mo kikoenai ya

sekai nante sukuu ki mo nai boku wa
nan to tatakaeba ii no?

tarinai mono wa yama hodo aru kedo
shinanai gurai ni wa yarete-masu
kedo namida ga afurete-shimau no wa doushite na no?

tameiki no hayasa de hashiru chiisana fune no ue
yure-nagara sono kasoku-do ni shigami-tsuku dake no
sonna mainichi desu

sono tsumi-ni wa omo-sugite
mou ima ni mo shizumi-sou na no ni

iranai mono wa yama hodo aru kedo
te-banasu no ga kowakute shimai-komu
kedo kyou no hi wo wasurete-shimau no wa doushite na no?

nozomi-doori te ni shita hazu no basho mo
omoi-egaita no to wa sukoshi chigau
“nani wo kuyamu no? dare wo noroeba ii?”
kotae wa nakute

te ni shitai mono wa yama hodo aru kedo
me no mae de kasume-torarete-iku
kedo nan-do demo motomete-shimau no wa doushite na no?

tarinai mono wa yama hodo aru kedo
shinanai gurai ni wa yarete-masu
kedo chotto dake samishii konna yoru wa
nemutte-shimaou

kono karada ni wa ooki-sugiru doa no mukou-gawa e

“ohayou.”

ฉันบิดตัวซึ่งใหญ่โตเกินไปสำหรับห้องนี้ไปมา
เล่นวิดีโอเกมต่อดีมั้ยนะ
เหมือนเช่นเมื่อวาน

ตัวฉันคนที่แกว่งดาบอยู่บนจอเป็นวีรบุรุษของโลก
“เรื่องไร้สาระอย่างนั้น ไม่มีทางเป็นไปได้สินะ”
เสียงรำพึงไม่มีใครจะมาได้ยินเลย

แล้วฉันซึ่งไม่ได้มีความมุ่งมั่นพรรค์ว่าจะกู้โลก
จะไปต่อสู้กับอะไรดีล่ะ?

ฉันยังมีสิ่งที่มีไม่พออีกเป็นกองภูเขา
ฉันก็พอพยายามเท่าที่มันไม่ฝืนตัวเองได้
แต่ทำไมน้ำตามันถึงเอ่อล้นออกมาล่ะ?

บนเรือลำเล็กที่แล่นไปเร็วเท่าลมทอดถอนใจ
ฉันเพียงโคลงเคลงไปพร้อมเกาะยึดตามความเร่งนั้นไปเท่านั้น
ทุกวันก็เป็นเช่นนั้นล่ะ

ทั้งที่สัมภาระมันหนักเกินไป
จนแทบจะจมดิ่งอยู่ทุกขณะแท้ๆ

ถึงจะมีสิ่งที่ไม่ต้องการอยู่มากมายก่ายกอง
แต่ฉันกลัวที่จะปล่อยมันไป แล้วก็ยัดมันเก็บไว้
แต่แล้วทำไมฉันถึงได้ลืมวันนี้ได้ล่ะ?

กระทั่งสถานที่ซึ่งฉันได้มาสมดังปรารถนา
ก็ยังต่างไปจากที่เคยวาดฝันไว้อยู่หน่อย
“จะให้ฉันแค้นเคืองสิ่งใด? สาปแช่งใครดีล่ะ?”
มันไม่มีคำตอบ

มีของมากมายที่ฉันอยากได้
แต่มันกลับถูกฉกชิงไปต่อหน้าต่อตาฉันเรื่อยๆ
แต่แล้วทำไมฉันจึงยังเผลอไขว่คว้าอีกตั้งไม่รู้กี่หนล่ะ?

ยังมีสิ่งที่ฉันมีไม่พออีกเป็นกองภูเขา
ฉันก็พอพยายามเท่าที่มันไม่ฝืนตัวเองได้
แต่ในค่ำคืนนี้ที่ฉันแอบเหงาอยู่หน่อย
ฉันขอนอนหลับไปดีกว่า

หันไปหาประตูซึ่งใหญ่โตเกินไปสำหรับกายนี้

แล้วว่า “อรุณสวัสดิ์.”